Odkryj Marrakesz według dzielnic — i nie tylko

Marrakesz nie da się objąć jedną etykietą — to zbiór bardzo różnych kieszeni przestrzeni spiętych wspólnym środkiem: placem Jemaa el-Fna. Sam plac i otaczające go souki są dostępne za darmo, można tam wejść i chodzić godzinami bez płacenia za wstęp, ale niemal każda konkretna atrakcja w promieniu kilku ulic — pałac Bahia, El Badi, groby saadyckie, medresa Ben Youssef, ogród Majorelle — wymaga biletu. Na północ od placu medyna rozciąga się w stronę Mouassine i właściwych souków, prawdziwego labiryntu farbiarzy, kowali i straganów z przyprawami, gdzie zgubienie się na godzinę jest bliżej celu niż problemu.

Na południe Kasbah i Mellah skupiają pałac Bahia, ruiny El Badi oraz stary kwartał żydowski — wszystko płatne, nic do bezpłatnego zwiedzania. Riad Zitoun, tuż obok, to sąsiedztwo Bahii i jeden z łatwiejszych fragmentów medyny do przejścia pieszo. Za murami, na zachód, Gueliz i Hivernage tworzą nowoczesną część miasta: szersze ulice, restauracje z alkoholem w karcie i kawiarnie, z których naprawdę korzystają mieszkańcy — przydatny kontrast po kilku godzinach w wąskich uliczkach medyny. Dzielnica Majorelle, na skraju Gueliz, to kobaltowy ogród i sąsiadujące z nim Muzeum Yves Saint Laurent, oba płatne i oba wyprzedające poranne wejściówki w sezonie.

Bab Doukkala pokrywa spokojniejszą północną medynę, mniej wyeksploatowaną niż souki wokół Jemaa el-Fna, podczas gdy Sidi Ghanem, dawna strefa przemysłowa, zamieniła się w dzielnicę designu z konceptstorami i pracowniami. Poza miastem cztery regiony rozszerzają tę mapę. Wysoki Atlas obejmuje Dolinę Ourika, Imlil i punkt startowy na Toubkal, a także spokojniejsze wioski jak Asni czy Ouirgane. Pustynia to dwa zupełnie różne doświadczenia: skalisty płaskowyż Agafay pół godziny od medyny i prawdziwe wydmy Sahary koło Merzougi oraz Zagory, siedem do dziewięciu godzin drogi. Wybrzeże oznacza Essaouirę i jej mniejszych sąsiadów, Sidi Kaouki i Diabat.

Południe biegnie starą drogą kasb przez Ouarzazate, Ait Ben Haddou, dolinę Dades i wąwóz Todra. Razem dają realistyczny obraz tego, jak daleko rozciąga się sensowny wyjazd do Marrakeszu — od popołudnia w sukach po tydzień, który dociera aż na Saharę i z powrotem.